Jedno z najczęściej zadawanych pytań, które słyszę podczas rozmów z projektantami pracującymi nad projektami z elastycznymi obwodami to: "Ile razy można bezpiecznie zgiąć ten obwód, zanim ulegnie awarii?" To uczciwe pytanie, szczególnie w przypadku dynamicznych zastosowań elastycznych, takich jak urządzenia noszone, urządzenia medyczne, robotyka czy wiązki w lotnictwie i kosmonautyce. Niestety, odpowiedź nie jest tak prosta jak liczba czy stosunek zgięcia, jest bardzo zależna od samego projektu i zestawu materiałów.
Niezawodność zgięcia to nie tylko kwestia samych materiałów bazowych, ale także sposobu prowadzenia ścieżek, typu i grubości miedzi, a nawet sposobu aplikacji warstw ochronnych. Spójrzmy, co naprawdę wpływa na niezawodność obwodów elastycznych i co projektanci mogą zrobić na wczesnym etapie procesu, aby zwiększyć elastyczność.
Po pierwsze, istnieje rozróżnienie między gięciem statycznym a dynamicznym:
Zrozumienie, do której kategorii należy Twój projekt, jest kluczowe, ponieważ dyktuje zasady geometrii ścieżek i wyboru materiałów. Aplikacje statyczne oferują znacznie większą swobodę projektowania, podczas gdy gięcie dynamiczne wymaga znacznie większej kontroli nad każdym detalem.
Jedną z podstawowych decyzji jest typ folii miedzianej.
Dla statycznego flexu, miedź ED może być akceptowalna i czasami może obniżyć koszty. Ale dla czegokolwiek, co porusza się z czasem, miedź RA jest prawie zawsze warta inwestycji. Ponadto, miedź RA jest najczęściej używana w komercyjnie dostępnych PCB flex.
Jednym z kluczowych czynników kontrolowanych przez projektantów jest sposób trasowania ścieżek w obszarze zginania. Nawet małe dostosowania mogą dramatycznie zwiększyć niezawodność.
Ogólną zasadą jest projektowanie ścieżek, które "płyną" wraz ze zgięciem, zamiast mu przeciwdziałać. Gładkie krzywe zawsze działają lepiej niż ostre narożniki.
Grubsza miedź jest silniejsza elektrycznie, ale mniej wyrozumiała mechanicznie.
Gdzie grubsza miedź jest nieunikniona, trzymaj te warstwy z dala od dynamicznego regionu zginania i ogranicz je do stref usztywnionych.
Grubość dielektryka odgrywa również ważną rolę w niezawodności zginania: chociaż cieńszy dielektryk pozwala na ciaśniejsze promienie zginania, może ograniczać izolację napięciową.
Normą są filmy poliimidowe, a kleje łączą je z miedzią. Laminaty bezklejowe, gdzie miedź jest bezpośrednio połączona z poliimidem, mogą zapewnić lepszą niezawodność, ponieważ nie ma warstwy kleju, która mogłaby pękać, a układ warstw jest cieńszy.
Wybór nakładki ochronnej vs. elastyczna maska lutownicza:
W przypadku dynamicznego zginania, nakładka ochronna jest prawie zawsze najlepszym wyborem ze względu na jej mechaniczną trwałość.
Każdy projekt elastyczny ma minimalny promień zginania - najciaśniejszą krzywiznę, którą może wytrzymać bez uszkodzeń. Zazwyczaj jest to określane jako wielokrotność grubości elastycznego PCB:
Na przykład, 4-milowa gruba flex w dynamicznym zastosowaniu powinna mieć promień zgięcia około 400 mils (0,4"); próba wymuszenia ciaśniejszego zgięcia dramatycznie skróci żywotność flexa. Ogólnie, większy promień zgięcia w dynamicznym flexie skutkuje dłuższym czasem życia.
Najlepsze materiały i strategie trasowania nie odniosą sukcesu, jeśli obwód flex jest pozostawiony do swobodnego poruszania się na interfejsach złączy lub w obszarach komponentów. Usztywniacze i odciążenie naprężeń rozwiązują ten problem. Dodatkowo, dodawanie usztywniaczy FR-4 wokół złączy pomaga przesunąć punkty zginania z dala od złącz lutowanych, co jest bardzo częstym punktem awarii.
Cechy odciążające naprężenia, takie jak filety z żywicy epoksydowej lub taśmy Kapton, pomagają stworzyć płynniejsze przejście między usztywnionymi a elastycznymi obszarami.
Projektowanie pod kątem niezawodności zginania to studium kompromisów. Cieńszy miedź zwiększa elastyczność, ale może ograniczyć zdolność do przenoszenia prądu. Walcowana miedź wyżarzana poprawia żywotność, ale jest droższa. Większe promienie zgięcia wydłużają niezawodność, ale mogą kolidować z ograniczeniami obudowy.
Chodzi o to, aby wiedzieć, jakie są dźwignie, którymi można manipulować - typ miedzi, geometria ścieżki, grubość dielektryka, promień zgięcia - i podejmować świadome decyzje o ich wykorzystaniu w zależności od tego, czy projekt jest statyczny, czy dynamiczny.
I jak zawsze, najlepsze projekty powstają dzięki współpracy. Wczesne zaangażowanie producenta w dyskusję na temat wymagań związanych ze zginaniem, opcji materiałowych i metod testowania da ci pewność, że finalny obwód elastyczny przetrwa żywotność twojego produktu.
Bez względu na to, czy potrzebujesz budować niezawodne elektroniki mocy czy zaawansowane systemy cyfrowe, Altium Develop łączy wszystkie dyscypliny w jedną współpracującą siłę. Wolną od silosów. Wolną od ograniczeń. To miejsce, gdzie inżynierowie, projektanci i innowatorzy pracują jako jedność, współtworząc bez ograniczeń.Doświadcz Altium Develop już dziś!
Nie ma jednej liczby. Żywotność zgięcia zależy od tego, czy projekt jest statyczny czy dynamiczny, a także od wyboru materiałów, trasowania ścieżek, grubości miedzi i promienia zgięcia. Projekty elastyczne dynamiczne mogą wytrzymać od tysięcy do milionów cykli, jeśli są odpowiednio zaprojektowane.
Obwody elastyczne statyczne zginają się tylko raz lub kilka razy podczas instalacji, a następnie pozostają nieruchome. Obwody elastyczne dynamiczne zginają się wielokrotnie podczas działania, na przykład w urządzeniach noszonych lub robotach, i wymagają bardziej rygorystycznych zasad projektowania oraz materiałów dla długoterminowej niezawodności.
Miedź RA posiada ciągliwą strukturę ziarna, która opiera się pękaniu pod wpływem wielokrotnego zginania, co czyni ją znacznie bardziej niezawodną niż miedź elektrolityczną (ED) w aplikacjach z ciągłym lub cyklicznym ruchem.
Typową wytyczną jest co najmniej 6–10× grubość elastycznego obwodu dla zastosowań statycznych, i do 100× grubości dla zastosowań dynamicznych. Większe promienie zgięcia znacząco poprawiają żywotność elastycznych obwodów, szczególnie w projektach o wysokiej liczbie cykli.
Typowe punkty awarii obejmują zbyt ciasne promienie zgięcia, zbyt grube lub nieodpowiednie miedzi w obszarach zginania, ostre narożniki ścieżek, via umieszczone w regionach zginania oraz brak odciążenia naprężenia w pobliżu złączy lub obszarów usztywnionych.